Clubrit 3 Oktober
Foto's van de Clubrit 3 Oktober
Foto's gemaakt door Martin
| Clubrit 3 Oktober Door: Piet en Henriette H. |
|---|
|
Het was haasten op deze zondagmorgen want om half negen moesten we verzamelen bij Willie in het Berghemse. Dat is vroeg voor de zondag, om niet te zeggen heel vroeg. Het was dan ook hectisch bij de fam. H en het ontbijt werd een staande zo niet half afgewerkte aangelegenheid. Gelukkig hadden Piet en Martin aan alles gedacht want, naar het schijnt, door een intensief contact met de weergoden hadden ze geweldig weer afgedwongen. Eenentwintig graden en een straf zuiden windje met volop zon. Wat wil je nog meer? Hoewel MC Keizer Karel een, dat mogen we toch wel zeggen, Gelderse aangelegenheid is blijkt dat de Brabantse invloeden, die er in de loop van de jaren ingesleten zijn, voor sommige leden toch prima uit kunnen komen. Twee leden konden nog net mee omdat het “Brabants kwartiertje” ervoor gezorgd had dat we pas om kwart voor tien vertrokken in plaats van de geplande half tien. Nou moet ik zeggen dat het verzamelpunt, café Hertog Jan Hopmans, of zoiets, redelijk verdekt opgesteld is en zonder navigatie of het voorop rijden van mijn metgezellen zou ik zelf waarschijnlijk ook te laat zijn gekomen. Maar goed. Waarschijnlijk zijn er ook motormuizen die dachten: “Daar gaat mijn hoogmis”. Het is immers zondag en dus de dag des Heren, maar ook hier hadden Piet en Martin aan gedacht. De route ging namelijk richting Kevelaer (toch geen onbekend bedevaartoord), langs Kapellen, Kerken en Neu Kirchen dus daar zal het niet aan gelegen hebben. Ook menig gebedshuis zijn we gepasseerd en er werd, althans door ons groepje, verschillende malen een verkeerde weg ingeslagen waardoor de naam des Heren in menig helm luid en duidelijk geklonken zal hebben. Dat er zondagsrust was werd al meteen duidelijk, want behalve de duidelijk door Nederlandse bedrijven gesponsorde, wielrenners, in hun te fel gekleurde shirtjes en van zeemleer voorziene bilbedekkers, was er geen kip op straat. De chagrijnig kijkende hondeneigenaren, die vanwege die “Scheisshund” vroeg uit hun bed moesten, niet meegerekend. Het valt overigens op dat Piet en Martin de Duitse taal redelijk vrij interpreteren want de tekst “Anlieger frei” met een wit bord en rode rand werd tot twee keer toe vertaald als “inrijden toegestaan”. Ook Kleve werd aangedaan en zo kan het gebeuren dat je tien jaar niet in Kleve komt en door de motor tien keer in een jaar. Het Polo Motorhaus in Kleve staat als bekend punt in ons TomTommetje opgeslagen. Slingerend door het Duitse landschap en dorpjes valt meteen op dat, Kleve daargelaten, de architectonische hoogstandjes dun gezaaid zijn. Zo niet onzichtbaar. Kan me niet voorstellen dat de opleiding voor architect in Duitsland een erg moeilijke opleiding is. Wellicht zijn er hoogstandjes in sommige dorpen maar langs de grens zijn ze er spaarzaam mee geweest. Uitzondering op de regel is het, halfweg aangedane, ”Wachtendonk” dat warempel een prima uitstraling heeft en een plaats is die zomaar in Nederland had kunnen liggen, zo mooi. Als we dan toch aan het katten zijn dan moet ook nog even vermeld worden dat de Duitse wetgeving inzake het schoonmaken van het wegdek aanpassing verdient. Een geel bordje met “ Versmutste Strasse” werkt toch minder dan het verplicht schoonmaken, zoals in Nederland. Kleine weggetjes zijn er ook genoeg en menig bewoner van een boerderij kwam weer tot de ontdekking dat het recht van overpad nog steeds actueel is. Soms werd er letterlijk onder het keukenraam door gereden. De eerste pauze werd gehouden in “Nirgenshauze” op een plak split midden in het straffe zuiden windje dat ondertussen wat was aangewakkerd richting stormpje. Door de verlaagde nicotine-niveau’s gingen sommige rijders slingeren en moest er haastig naar een afwerkplek gezocht worden voor een “shotje of pufje” of hoe dat ook in die kringen heten mag. Daar inhalerend werden we ingehaald door de tweede groep. De groep “Harry” werd er gezegd. Weet niet welke Harry maar dat is niet zo belangrijk. Dat we met meerdere groepen reden, volgens mij waren het vier groepen van tien personen/motoren, is weer zo’n ervaring die de motorclub opgedaan heeft in de afgelopen jaren. Om te voorkomen dat de achterste gemiddeld 150 km per uur moet rijden wordt het geheel in groepen opgedeeld. Ook wachtende medeweggebruikers hoeven dan geen uur te wachten tot de hele stoet voorbij is. Je moet er maar opkomen. We hebben de groep “Harry” overigens niet meer terug gezien. Dit lag niet aan “Harry” maar aan onze kopmannen die sommige gedeelten tot drie keer toe opnieuw deden. Je leest het goed “kopmannen” want er vond regelmatig een ware revolutie plaats. Waarschijnlijk met een: “Ga aan de kant dat ik het zelf doe” werd er van koppositie gewisseld dat het een lieve lust was. Kan nou niet zeggen dat de een beter was dan de ander en het is maar goed dat er tegenwoordig langzaam rijden/keren in het rijexamen voor de motor zit. Wat overigens niet handig van me was, was het feit dat ik vooraan mee heb gereden vlak achter de, blauwe Yamaha FJR zijspancombinatie. Mooie machine maar door zijn laag zwaartepunt rijdt dat ding als een kart. Dit betekent dat het bochtenwerk fenomenaal is. Als er dan ook nog een ervaren scheurneus op zit, kun je op je klompen aanvoelen dat ik deze combi niet kan bijbenen met mijn Deauvilletje dat maar de helft van de cilinderinhoud heeft van zo’n FJR. Gevolg is dat, als ik bochtenwerk inschat met behulp van de snelheid van de zijspan, ik regelmatig moet bijremmen. Volgende keer een paar plaatsjes naar achteren. De rotonde bij een Burger King werd tot drie keer toe genomen. De Burger King was de rustplaats waar een culinair hoogstandje werd genuttigd. Ik moet zeggen het viel niet tegen. Het was zelfs lekker te noemen. Ik neem Henriette niet vaak mee uit eten maar deze tel ik mee als ze aan het eind van het jaar de balans op maakt. Door de Burger King-pitstop was onze groep weer kompleet en onder leiding van weer een nieuwe kopman reden we meteen wéér verkeerd. Ach, alles went en het was mooi weer. Door maisvelden zeilend, de wind wakkerde af en toe flink aan, en rustig hobbelend over landweggetjes werden we noodgedwongen tegengehouden door een festiviteit waar de fanfare en de gildevereniging hun beste beentjes voorzetten. Dan zie je meteen dat cultuur niet echt besteed is aan MC Keizer Karel, want volgens mij is er niemand wezen informeren wat die festiviteiten inhielden die op vijftig meter afstand plaatsvonden. Mea culpa, zal ik maar zeggen want ook ik heb niet geinformeerd naar deze, duidelijk belangrijke, bijeenkomst. We zijn maar omgekeerd want het duurde toch te lang. Bovendien hadden we ondertussen ervaring genoeg met omkeren. Laatste stop zou de ijssalon Heldro moeten zijn. Aangezien het hier erg druk was zijn we een paar honderd meter verderop neergestreken voor de laatste versnapering. Sommige meenden nog restanten van de groep “Harry” waargenomen te hebben bij de ijssalon maar wellicht is hier de wens de vader van de gedachte geweest. Of de andere groepen, buiten de groep “Harry”, gestart, gereden, dan wel aangekomen zijn is me niet duidelijk maar aangenomen mag worden dat het ledental nog hetzelfde is als voor aanvang van de rit. Foutje onzerzijds was dat na de versnapering er nog getankt moest worden voor de rit naar huis en we Piet achtergelaten hebben in Plasmolen bij garage Bart Poelen en/of omgeving. De gouden regel van: blijven staan op de volgende bocht als er niemand meer achter je zit, hebben we (lees ik) niet goed toegepast. Sorry, Piet. Klein foutje in deze anders prima verlopen dag. Weer goed, weg goed, totale afstand goed en eten goed. Wat wil je nog meer. Mannen bedankt voor jullie inzet. Piet en Henriette. |