Zaterdagrit Veenhuizen
Foto's van de zaterdagrit veenhuizen
Foto's gemaakt door Martin
| Zaterdagrit Veenhuizen Door: George |
|---|
|
Hier mijn introductie en verslag van Veenhuizen. Ik ben nieuw lid bij MCKK en zal mij even voorstellen. Ik ben George, 28 jaar en woon sinds een jaar in Nijmegen naar volle tevredenheid. Hiervoor heb ik 7 jaar in Arnhem gewoond en daarvoor 20 jaar in Elst. Voor de kost ben ik werkzaam als systeembeheerder (ICT) op een school, ook dit doe ik met veel plezier. Toen ik 17 of 18 was reed ik een keer op de schakelbrommer van mijn neef en toen wist ik het zeker! Ik wil later motorrijden, dat reed echt zo veel gaver dan mijn scooter toendertijd. Ondanks de leeftijd van 21 behaald te hebben wist ik niet hoe ik aan geld moest komen om alles te kunnen betalen. Stijn is enkele jaren later een vriend van me geworden en hij heeft me toch het drempeltje over weten te helpen en ik ben maar gewoon begonnen met lessen. In 2007 haalde ik mijn motorrijbewijs. Toen kon ik mijn oude droommotor, een Yamaha R6 supersport, kopen van een goede kennis van me. Helemaal onbekend ben ik niet overigens, ik ben met de buitenlandse rit mee geweest naar Frankrijk in 2007, samen met de familie van Stijn en Harrie en zijn vrouw, en natuurlijk de rest van de club. Dit was echt een knaller van een vakantie waar ik nog met veel plezier aan terugdenk. Toen reed ik nog op de Yamaha. Ondanks dat rode motoren sneller schijnen te zijn liet Stijn me een flink poepie ruiken bij het snelle bochten werk, daar snapte ik toen niks van. Ook stonden al die BMW gasten met die handige grote koffers mij elke keer uit te lachen omdat ik een kwartier de tijd nodig had om alle tassen op de motor te sjorren. Nou genoeg daarover, inmiddels heb ik het licht wel gezien en de supersport was ik vrij snel zat. Ik miste comfort (vering/koffers) en uithoudingsvermogen. Bovendien had een 1000cc 2 cilinder mijn hart gestolen bij diverse proefritjes (ja ze zijn echt gevaarlijk). Dit jaar heb ik het toch voor elkaar gekregen deze in te ruilen en een Suzuki DL1000 V-Strom te kopen. Een fijne betaalbare allround motor met flink wat pit, en zeer handige kofferset! Een must want ik wil met de motor op vakantie de komende periode. Op 18 September ben ik mee geweest met de clubrit naar Veenhuizen. De groep bestond uit 18 personen, een mooi aantal, en voor mij weer nieuwe gezichten. Stijn is helaas nog steeds motorloos en die ging bij mij achterop. Het was fris maar nog goed te doen, voor de zekerheid toch maar de winterhandschoenen meegenomen in de koffer. De rit startte op bekend terrein aan de rand van Nijmegen en ging direct de Waalbrug over. We sloegen meteen de Bemmelsedijk op, die ik zelf erg goed ken. Ik was echter nog nooit de pont over geweest naar Pannerden, dus het was leuk om nieuw gebied te verkennen. Al vlug begon de koude door te dringen en had ik spijt dat ik mijn winterhandschoenen niet had aangedaan. Het nieuwe gebied vond ik prachtig om te zien, een mooi ochtendzonnetje helpt natuurlijk wel. Al gauw gingen we slingerend door het boerenlandschap moest ik wennen aan mijn zware passagier, het krappe bochtenwerk ging erg houterig. Gelukkig bleef het grootste deel van de ochtend droog. Na een lange rit kwamen we eindelijk bij de eerste, zeer welkome, tussenstop. Lekker de handjes warmen aan een warme kop met wat lekkers en konden we wat bijpraten. De rit erna verliep wat natter maar we kwamen bij ons einddoel in Veenhuizen, het gevangenismuseum. Ik was hier al eerder geweest een jaar of 2-3 terug. Dit keer met een gids die ons details vertelde over de gebruikte martelwerktuigen vanaf de 17e eeuw in Nederland. Deze martelmethode was waardeloos, door de pijn gaf vrijwel iedereen toe wat de beul wilde horen. Pas veel later, in de 19e of 20e eeuw kwamen de gevangenissen zoals wij ze nu kennen. Veenhuizen is in de 19e eeuw begonnen als verzamelplek voor de armste bedelaars en was tot, ik meen, 1986 een geisoleerd dorp volledig in handen van de staat. Uiteindelijk is alles gegroeid naar een gevangenis. Veenhuizen was zelfvoorzienend, men verbouwde hun eigen voedsel, maakte hun eigen kleding en wekte zelf elektriciteit op. Ook hadden ze een eigen valuta. Het restaurant daar was niet berekend op onze grote groep en na 5 minuten niemand gezien te hebben werd besloten elders onze lunch te gaan nuttigen. Na een kort ritje na de tankstop kwamen we aan bij “het wapen van Schotland” in Hooghalen, een erg sfeervol restaurant met een leuke afwisselende kaart. Hierna stapte Stijn op mijn motor en zat ik achterop, lekker de buurt verkennen, alleen de passagiersstepjes zijn voor mijn lange stelten toch net wat te hoog waardoor ik flink last van mijn benen kreeg door de rare houding. De thuisrit verliep zonder fouten, waarvoor hulde aan de route uitzetters. Uiteraard moest Jan Willem op het eind weer een ijssalon opsporen in Kranenburg. Iets vaker een korte pauze vind ik wel wenselijk, even de beentjes strekken is eigenlijk al voldoende, en gezien de hangende pootjes voor en achter mij ben ik vast niet de enige die dat vind! (was van tevoren aangegeven dat de eerste stop even op zich zou laten wachten, 140 km, in verband met de openingstijden van de gelegenheden onderweg, meestal rond tienen pas open: de uitzetters) |