Wildrit
Foto's van de Wildrit
Foto's gemaakt door Martin en Hay
| Wildrit Door: Pieter van den B en B van S |
|---|
|
De 37e editie van de Wildrit 2011 door MC Keizer Karel Vooraf had ik al snel de overwegingen; gaan of niet gaan / alleen of met / droog, nat, glad of sneeuw / met elk jaar de temperatuur en het weer als uitdaging. Daarna nog wassen en de mogelijke pekelschade beperken. Samenvattend je moet wel iets van een Keizer en een Karel hebben om met de rit mee te gaan doen. Mijn eigen deelname aan de Wildrit is al lange tijd een vaste datum in mijn agenda; in ieder geval vanaf 1990 tot nu 2011 – dat betekent toch al 21 jaar aanwezigheid ( waarvan slechts enkele jaren niet mee gereden). Die deelname is begonnen in de periode dat mijn zonen Bart en Peter hun motorrijbewijs hadden behaald. De Wildritten bevielen ons zo goed dat we bleven komen. Wat mij toen ook heel goed is bijgebleven was het contact dat ik met H S kreeg. Met een paar mensen kwam ik in gesprek over de mogelijkheden om de motor op kosten van de zaak te plaatsen – dat was dan in verband met de belasting en kostendeclaratiemogelijkheden. Nou dat was geen probleem, dan moest ik maar eventjes met H S gaan praten want die wist er van alles van, dus zo gezegd zo gedaan. Na ongeveer twee jaar kreeg ik aan huis bezoek van de belasting, de accountant er bij, de zakelijke boeken er bij gehaald en besproken, (en ik bleef me enigszins verbazen over de belastingcontroleur en zijn interesse in mijn motorfietsgebruik) maar goed, de boeken werden in orde gevonden. Op het punt dat de heren het huis zouden verlaten kon ik het toch niet nalaten aan de belastingcontroleur te zeggen dat ik hem toch zo deed denken aan iemand die ik kende. De belastingcontroleur moest eventjes lachen en plotseling viel bij mij het kwartje, want het bleek de H S te zijn van MC Keizer Karel die mij de belasting-informatie gegeven had; sinds dat moment hebben wij nog steeds goede contacten met elkaar onderhouden (inmiddels met H en J). Een welgemeend compliment voor de uitzetters van de route zelf; Dit hele gebied ken ik behoorlijk goed omdat die vanuit Millingen a/d Rijn dichtbij is en ik meteen op binnenwegen rijden kan/er waren ook voor mij weer mooie verrassingen bij. Zoals: Mooi door Grafwegener Strasse, Hovel doorrijden, Treppkesweg – Felderhof – Wolfsbergstrasse. Frankfurterstrasse – Landwehrstrasse. Hestert. Kapellenerstrasse + Waldschlösschen ( goed adres gevonden). Leuk – Twistedenerstrasse 53 en Twistedenerweg 12 – Weversweg. Heel verrassend, de Veenweg achter het vliegveld Weeze gelegen, die kende ik niet. Hülmer Deich verveelt nooit om te rijden, hopelijk gaan er niet teveel met de motor rijden. Beerseweg en eindpunt bij De Elft, wat ook een goed bruikbaar adres was. Verder is het een prachtig landschap met een mooi ritme en het landschap, afgewisseld met ruimte, verte, bossen en goede wegen met weinig verkeersdrukte. Zeker erg geslaagd en plezierig vind ik ook; de sfeer, de omgang met elkaar, het elkaar ook na een langere tijd kunnen treffen, de behendigheids-spelvormen, de constante goede kwaliteit van de gemaakte routes, met als sluitstuk wie de winnaar wordt en ook nu nog wild kan scoren. Het vroegere heel uitgebreide wildaanbod was natuurlijk wel fantastisch en blijft ook lang in mijn herinnering. Met dank voor jullie blijvende gastvrijheid, P van den B Door: B van S Zit je vanwege diverse lichamelijke mankementen in het “zijspan” …. eh … de auto om toch, voor het laatst dit jaar, nog 'n keer je gezicht te laten zien in de laatste rit van het jaar, de Wildrit en kom je eigenlijk natuurlijk om de grootste prijs binnen te halen …..... dan word je met de laatste prijs afgescheept en krijg je het dwingende verzoek om “verslaggever” te spelen. Hoe raar kan het lopen. Of de perikelen van de camping voor de buitenlandse reis al niet genoeg van je vrije tijd vergt. Worden je argumenten die je ter verdediging aanhaalt, door een van degenen die je het meest zouden moeten steunen, ook nog genadeloos onderuitgehaald. “Je hebt tijd genoeg, want je bent toch met pensioen” en “wat niet kunnen schrijven omdat je iets ergs aan je linkerhand hebt, je schrijft toch met je rechterhand.” Of ik nu uiteindelijk gezwicht ben, dat wist ik ook niet, dus maar een mailtje naar G gestuurd. Ja dus. Mijn eerste handicap is natuurlijk al dat ik niets van de sfeer van het motorrijden kan weergeven. Ook dat argument had ik natuurlijk aangevoerd maar werd ook als niet ontvankelijk gekwalificeerd. Wij waren zo'n beetje als eerste bij de Markies aangekomen en na het zenuwenspel van die wankele toren toch als laatste vertrokken, wat we overigens niet meer hadden hoeven doen omdat toen, naar later bleek, de “grootste prijs” al verspeeld was. Het is maar goed dat je niet alles van tevoren weet. Er waren er namelijk al enkelen die er 30 op wisten te zetten en J W 9 en ik slechts 5. Ik had er alles bij elkaar misschien ook wel zoveel opgezet gehad, maar het eindresultaat moest zo nodig pas tellen!! Afijn, toch maar op weg en via een flinke omweg naar de volgende zenuwslopers. Het was prachtig motorweer. 's Morgens natuurlijk wel wat fris, maar verder toch heel lekker met zelfs een heerlijk (laagstaand) zonnetje. Via mooie smalle weggetjes met de nodige bochten reden we vanaf de Markies door Molenhoek, Mook, Middelaar, Milsbeek, Breedeweg en Grafwegen om daarna die “hoek” te verlaten en het Duitse grondgebied te betreden eh … te berijden. Dat zouden we nog vaker doen die dag. Nederland uit en Duitsland in, Duitsland uit en Nederland in, Nederland uit en Duitsland in, Duitsland uit en Nederland in, Duitsland uit en ….... dat kan niet, want we waren in Nederland, dus Nederland uit en Duitsland in. Afijn, we zijn uiteraard uiteindelijk toch weer in Nederland geëindigd. Kranenburg hadden ze niet aan hoeven te doen want de ijssalons zijn toch al enige tijd dicht. Kleve was de volgende plaats waarna Pfalzdorf, Winnekendonck, met nck op het eind en Kapellen werden genomen om bij de controlepost “Zum Waldschlosschen” aan te komen. Drrrruk was het daar en dan …..memorie!!!! Dat verloor ik vroeger al van mijn kinderen en nu zou ik het volgens mij, en ook gezien mijn score, weer verliezen van mijn kleinkinderen. De prijs kwam dus niks dichterbij, sterker zelfs ik wist niet dat het kon maar we waren er nog verder vanaf geraakt. Troostprijs was wel dat ze daar voor een redelijke prijs een groot stuk appelgebak serveerden. Li ri Wetten heette het toen en we deden verder nog Lullingen, Siebengewald, Afferden, Haps en Escharen aan. Als laatste, hoe kan het anders, kwam het eindpunt “De Elft”. Ook hier was het weer druk en …... het volgende zenuwenspel. Een ronddraaiend plateau met visjes die op een bepaalde plaats hun bekjes openden en even later weer sloten. Als ze open waren moest je er je hengeltje in laten zakken en weer ophalen als ze goed gesloten waren. De clou zat hem natuurlijk in het op de juiste tijd je hengeltje “meegaand” te laten zakken, maar vooral het woordje goed in de vorige zin was niet minder belangrijk. Ook al waren ze gesloten, iets te vroeg: pech, iets te laat …. juist ja ook pech. Dan was het ook nog mogelijk dat je een visje volgde en het zijn bekje niet opendeed en 'n ander deed zijn bekje niet dicht. En de tijd tikte gewoon door. Wat is een minuut dan kort. Ik ben met dit “spelletje” wel aan de leiding gekomen van de automobilisten!! Maar al met al toch maar de laatste prijs. Overigens niet de poedelprijs, er waren gewoon niet meer prijzen. Na de prijsuitreiking ging iedereen die uitgegeten en/of gedronken was weer zijns weegs. Het was een zeer mooie rit met heel leerzame spelletjes voor degene die goed kan onthouden wat hij of zij fout gedaan had en weet hoe het beter kan. Uitzetters heel erg bedankt voor het mogelijk maken dat wij onze tijd weer zeer aangenaam hebben kunnen vullen. In totaal waren er 68 deelnemers inclusief de uitzetters. Verdeeld over 44 motorrijders van buiten de club en 24 MC Keizer Karel-leden. |