Stamppotrit
Foto's van de stamppotrit
Foto's gemaakt door Martin
| Stamppotrit Door: Klaasjan |
|---|
|
Vrijdagavond 16 september om een uur of 24.00. We gaan naar huis, morgen weer vroeg op. Hoezo, moet je werken dan? Nee, nee, soms sta ik ook vroeg op om leuke dingen te doen. Morgen is er een lange rit van de motorclub. Wekker op 6.30 uur en traditiegetrouw word ik wakker voor die afgaat. Eruit dan maar! Broodje naar binnen proppen, wat rituelen afhandelen en de motorkleren aan. Eigenlijk best nog donker zo vroeg. Wolken, veel wind en het ziet er naar uit dat het ieder moment kan gaan regenen. Het verzamelpunt is tankstation ‘De Rietgraaf’ in Oosterhout. Als ik daar aankom staan er al een paar clubleden. De koffie is klaar en er staan gevulde koeken en stroopwafels. Toch nog een beetje tijd om prettig wakker te worden. Joop verklapt ondertussen waarom z’n Guzzi nog steeds niet gerepareerd is: ‘De Yamaha rijdt zo lekker’! Er verschijnen uiteindelijk vijftien motoren, waarvan één zijspan en een stuk of drie met duo. We gaan op pad in twee groepen. Groep één rijdt onder leiding van Hennie waarbij ik me aansluit. Als Hennie remt met z’n vliegtuigmoederschip dan gaan er maar liefst vijf achterlichten branden. Zo in het schemerdonker krijg ik hierdoor weer associaties met kerst. Jammer dat hij het zelf niet kan zien. Hay pakt groep twee. We rijden eerst over bekende dijkjes om vervolgens noordelijker te gaan naar onbekendere wegen. Op het eerste pontje over de Rijn bij Opheusden staat een klein legeronderdeel dat verloren lijkt uit de tweede wereldoorlog, compleet uitgedost met jeeps en tweetaktmotoren (reng deng deng). Er worden wat blikken uitgewisseld tussen onze grote- en hun kleine brommers. Verder lijkt iedereen het normaal te vinden, dus aan de overkant vervolgt ieder z’n weg weer. Ik kom er al weer snel achter dat mijn Zumo van dezelfde data en over dezelfde via-punten deels een andere route heeft gemaakt. Thuis achter de computer blijkt dat de voornaamste oorzaak bij Mapsource ligt. De Zumo had ik recent geladen met het nieuwste kaartmateriaal, maar nog steeds verzuimd dit ook met Mapsource te doen. Je koopt zo’n ding en denkt dan dat je voorlopig klaar bent, maar dat is dus niet zo. Hierna komen we door Spakenburg. Hier lijkt de tijd ook te hebben stilgestaan. De haven ligt nog vol met platbodems en andere oude zeilschepen. Het zal hier bij mooi weer wel erg druk zijn, maar op dit moment kunnen we er prima langsrijden. Na Spakenburg rijden we nog een stukje door winderige polders achter dijken. Inmiddels hebben we al weer ruim twee uur gereden en mensen beginnen op hun buddyseat te verzitten. Ook steekt er af en toe een been links of recht uit. Hennie pakt de signalen op en we stoppen in Muiderberg bij Hotel-Restaurant ‘Het Rechthuis’, vlak voordat er een klein buitje gaat vallen. Terwijl we ons te goed doen aan koffie met gebak komen we er achter dat dit hotel een oud tramstation moet zijn geweest. Het staat erop en er staat een modeltram op het hek. Waarom dan toch de naam ‘Het Rechthuis’? Bij navraag bleek dat het gebouw in de 17e eeuw beide functies heeft vervuld. Het is inmiddels weer droog en we zetten de rit voort. Op een heel smal weggetje komen we er nog achter dat de locale vuilniswagen best een groot deel van het weggetje opeist. We staan met één voet aan de grond (aan de andere kant ligt een greppel). Het komt uiteindelijk allemaal goed en we vervolgen onze weg langs de Vecht. Altijd leuk om de bootjes en mooie huizen hier te bekijken. Via leuke weggetjes rond Utrecht komen we langs kasteel ‘De Haar’. Dit kasteel wordt al sinds de herbouw aan het eind van de 19e eeuw in september bewoond door de familie van Zuylen van Nijevelt van de Haar. De familieleden komen dan uit alle windstreken overgevlogen om, samen met hun internationale gasten, zoals Brigitte Bardot en Roger Moore, te genieten van dit ‘zomerhuisje’. Na nog een korte stop bij Hotel eetcafe ‘Over de brug’ in Haastrecht wachten er nog een paar pontjes. Het derde en voorlaatste pontje brengt ons uiteindelijk naar Kop van ’t Land, niet ver van Werkendam. In dit gedeelte liggen een paar prachtige weggetjes. Verder naar het oosten volgen we wat grotere wegen met af en toe een leuk uitstapje naar een kleinere weg. Iets na 18.00 komen we aan op het landgoed “Den Heuvel” waar groep 2 zo’n 15 minuten eerder al was aangekomen. We praten wat na en voordat we ons realiseren dat we best wel hongerig zijn wordt er door José en Anette kenbaar gemaakt dat we aan tafel kunnen. Er staan een paar heerlijke dampende stamppotten klaar met grote stukken vlees en worst. Het is een prachtige afsluiting van deze lange maar zeer geslaagde dag. Een aantal mensen heeft hier weer veel werk aan gehad. In het bijzonder wil ik de uitzetters van de rit, Vincent, Hay en Hennie en Anette en José als cateraars en Ben als pieperjasser hiervoor hartelijk bedanken. |