Zaterdagrit
Foto's van de zaterdagrit
Foto's gemaakt door Henk.
| Clubavondrit Door: Marco J. |
|---|
|
Zes uur. De wekker gaat af. Dit komt niet vaak voor bij iemand die in de horeca werkt. Even douchen, ontbijt maken, koffie voor moeders zetten, die ik normaal nooit ‘s morgens tegen kom en dan het motor-pak aan. Ik heb gekozen voor textiel i.p.v. leer, omdat dat lekkerder zit met zo’n lange rit voor de boeg. Ik dacht alleen zo wijs te zijn om de winter-voering eruit te halen, dit was absoluut niet nodig geweest, want het weer was niet al te best. Dit is ook meteen de laatste negatieve toon in dit stukje, want de rest van de dag heb ik een geweldige rit beleeft. Bij het verzamelpunt waren er een hoop bekende gezichten. Hét gespreksonderwerp was natuurlijk de gezondheid van Martin van E. Maar na een kwartiertje was het toch tijd om te vertrekken. Dit betekende voor mij persoonlijk de eerste keer een rit boven de 350 km. De eerst 80 km waren om op te schieten en dus veelal rechtdoor. In deze 80 km was er wel even een vreemde situatie. Een rijder reed een gat in de groep niet dicht. De rijder op kop (van de voorste groep dus) reed gewoon een nette snelheid, ik schat 85 waar je 80 mag. Maar het gat bleef toch zo’n gedurende 8 km lang een meter of 300. Nou wil ik niemand veroordelen of aanvallen, maar na mijn mening is het bij het rijden in clubverband wel belangrijk om bij elkaar te blijven. En even een minuut 95 rijden en de hergroepering was een feit geweest op een verder rechte weg, met goed asfalt en een overzichtelijke omgeving. Maar iedereen is natuurlijk wel verantwoordelijk voor zijn eigen snelheid, dat begrijp ik ook wel, en hij zal ze beweegredenen wel gehad hebben. Toen was daar het dorpje Thorn, dit was de inleiding voor al het moois wat ons te wachten stond in België. De wegen werden bochtiger en er kwam ook al wat hoogteverschil bij kijken. Er lag een mooi tempo en er is maar een a twee keer op een afstand van 600 km een verkeerde afslag genomen. Complimenten dus voor de man op kop. En die ene keer dat we een stukje verkeerd reden kwam er een blauwe Goldwing ons in de bochten voorbij (alsof dat ding niks weegt) om te vertellen dat we verkeerd zaten. Van 200 tot 280 km reden we op stukken van het parcours van Luik Bastenaken Luik. Dit deed mijn wielerhard sneller kloppen, omdat we ook klimmetjes in deze koers passeerden als la Redoutte en de Stockeu. Met bovenop laatst genoemde een standbeeld van Eddy Merckx. Na de grote pauze heb ik echt voortreffelijk motor gereden, mijn hart ging sneller kloppen als er weer een waarschuwingsbord voor een kronkelweg aankwam. De bochten waren scherp of flauw, hoge snelheid of lage snelheid, berg op of berg af, ook chicanes waarin je motor echt van links naar rechts om moest gooien. Omdat je al 300 km met elkaar als groep in dezelfde formatie rijdt, kon je zelfs in de meest onoverzichtelijk bocht gewoon op je voorganger vertrouwen. Soms dacht ik: “ wat volgen ze een rare lijn in deze bocht”, maar dan was er bijvoorbeeld een hap uit het asfalt of een verraderlijk nat weggedeelte. Ook stiekem na een serie bochten even in je spiegels kijken of je achtervolgers op een gaatje had gereden, maar het waren stuk voor stuk zeer ervaren rijders en ze zaten gewoon iedere keer netjes achter mij. Ook respect voor de zijspan en duorijders voor in de groep, die het tempo zeker niet drukten! Het ging zo lekker dat ik de vermoeidheid en de pijn in o.a. mijn polsen of rug even niet merkte. Ja. En toen was het 6 uur, de laatste keer tanken. Drie jaar geleden heb ik voor het laatst een blikje red bull gedronken, maar ik kon er wel een gebruiken. En ik weet niet hoe ik bij het idee kwam dat je met je motor in de ene hand, en een blikje en een helm in de anderen hand kon lopen, maar ik deed het toch! Mijn stuur ging naar links, de motor kantelden en ik kon hem niet houden. Ik was echt kwaad op mezelf, maar voordat ik het wist hadden een paar mannen hem alweer op twee wielen voor me staan. Bedankt daarvoor! Ook voor de aanmoediging achteraf. De schade valt mee, de enigste deuk zit in mijn trots. De weg terug verliep ook goed. Ook hier bleek dat de groep makkelijk bij elkaar bleef in een druk Maastricht en op de snelweg. Dit is voor mij met verre afstand de leukste rit tot nu toe! Bedankt, Marco. |